Dag 34 Sarria - Milde 65,65 km

Dag 34 Sarria - Melide

Oeps. Er werd op de deur geklopt. Wij waren toch de mensen van de bicycletta's die om half negen wilden vertrekken? Sorry, we waren nog niet zo ver, wel bijna. De moeder van de eigenaar zou voor ons even de deur opendoen om de fietsen te pakken. Nou ja, het stel uit Parijs dat we ook al eerder hadden ontmoet kwam net na ons en ook voor hen moest ze apart nog de deur opendoen, we waren de enige niet. Wat een geluk dat we nu weer zo lekker snel de stad uit waren na even een ontbijtje aan de overkant. We wilden het omaatje niet nog een keer lastig vallen. Het werden vandaag klimmetjes en korte afdalingen tot we op een gegeven moment zagen dat de afdaling langer zou worden. We hadden er al rekening meegehouden. Het was best fris en van een lange afdaling koel je behoorlijk af als je zoveel klimmetjes hebt gehad. Langs de weg allebei een legging en ons jack aangedaan. Een prima besluit. Zo fietste het een stuk prettiger en kregen we geen koude knieën. We reden een aardig stuk over het pad dat ook de wandelaars gaan en dat werd bellen en bon camino. Een maffe Italiaan liep met een grote vlag breeduit over de weg te zwaaien en ging amper opzij, keek niet om en kreeg van Alie te horen dat het dangerous was. Hij begon vreselijk hard te lachen. Had blijkbaar niet in de gaten wat hij deed. Er liepen ontzettend veel mensen op die weg. Heel veel met een klein rugzakje of helemaal geen. Het schijnt dat wandelaars een credencial krijgen als ze 100 km hebben gelopen. Er waren ook ouders met kinderen en op een gegeven moment moest ik toch even stoppen. Het leek de avondvierdaagse wel.










Bij een vreselijke dikke eik zijn we gestopt om een broodje te eten en een kopje thee te zetten en ook even een foto gemaakt om te bewijzen dat we de jetboil die we van Marianne en Diederik kregen ook inderdaad gebruiken. Voorbijgangers keken jaloers naar ons warme kopje thee, want daar was het gewoon weer voor. Het lijkt hier een beetje op Zuid-Duitsland met dorpjes waar nog koeien worden gehouden, mooi glooiend, veel bos. Was het zonnetje er geweest dan had ik mij weer in Burg Reuland gewaand.


Was niet saai, lekker afwisselend. Nog wat gespeeld met het klimmen in verschillende versnellingen, het kleine verzet hou je het langste vol en kan je ook goed versnellen. Toch hadden we vandaag nog een paar keer geluk met afdalen en klimmen, voor een steile klim was er een lekker afdaling waardoor je veel snelheid over kon houden, want met 17 km per uur, pak je zo' n korte heuvel met gemak.
Weer aardig wat fietsers tegen gekomen. Een drietal ging erg langzaam, de vader kon niet goed omhoog komen, de andere zoon leek wel ziek, hij stapte bij elke heuvelklim af en liep omhoog. De andere zoon verveelde zich en kreeg het koud, ging maar op en neer rijden. Omdat wij een paar pauzes hadden gehouden konden we dat mooi zien.



De eerste pauze was in Portomarin, een prachtige brug over de Rio Minor. Onder de hoge brug lag nog de oude brug, in het water met dammen ervoor, waarschijnlijk om de stroming te beinvloeden.







Met hoog water komt de lage brug vast ook onder water te staan, want op





foto uit het boekje stond de brug niet met de oude lagere brug afgebeeld.
De kerk was helemaal opnieuw opgebouwd, de nummers van de stenen waren soms nog te lezen.
Daar heerlijke cake gegeten en koffie gedronken, dat kunnen ze hier wel zetten, beter nog dan in Frankrijk.




Daarna weer op en neer, de regen zette niet door, maar echt zonnig is het niet geworden. Om half vier gestopt in Melide, hebben we nog wat over voor morgen. Daar de fietsen nagekeken, moest de spaken wel bijstellen, was dus goed niet te ver te rijden.

Op naar de laatste dag voor Santiago, gek gevoel is dat.




- Posted using BlogPress from my iPad

Location:Milde

Dag 33 Villafranca del Bierzo - Sarria 98 km

Onrustige nacht, omdat het weer te warm was om goed te kunnen slapen. Buiten was het nog druk en lawaaiig. Een groep muzikanten begon muziek te maken en te zingen. Klonk best leuk. Naar buiten gaan en ook meegenieten en foto's maken was geen optie. We lagen al in bed. Even later begon het te onweren en te regenen. Goede keus. Vroeg wakker en wat aan het blog gewerkt. Blog van Wil en Mathé en van Marianne bekeken. Eindelijk een beetje de tijd voor kunnen vinden in de vroege ochtend. De dagen vliegen voorbij, we zijn zo druk om ergens te komen en als we ergens zijn druk om de avond goed door te komen, eten, drinken en genieten van de mensen die we ontmoeten of weer tegenkomen. Alle mensen die we spreken geven aan dat ze er geen tijd voor hebben, wij kunnen dat bevestigen, aan de andere kant is het ook leuk om te doen, voor onszelf als beleving, maar ook om de achterban op de hoogte te houden van deze bijzondere reis.


Vandaag werden we flink op de proef gesteld. Vroeg op vroeg weg, voor half negen. De zon kwam door en de mist trok op, we reden in een prima tempo, na een half uur, drie kwartier, voelde ik in mijn zakken, een van de twee voelde zo leeg, fietste anders, en ja hoor, portemonnee niet in mijn zak. Stoppen, tassen nakijken, niet te vinden, dan mogelijk in het hotel vergeten, bellen, gelukkig nummer meegenomen. Antwoord in het Spaans en moeilijk Engels.
De man begreep het en is gaan kijken, ik hoorde Si, maar wilde echt weten of hij ook gevonden was. Alie nog eens luisteren, si. Wij terug, binnen een half uur waren we weer bij het Hotel, we gingen erg hard, als... Gelukkig hij was er, lag onder een deken. Vervolgens weer terug, het tempo lag nu nog hoger dan de eerste keer, we kenden de weg, we gingen zo goed, dat we al snel een groepje achter ons aan kregen. Uiteindelijk haalden we de tegenliggers, die later waren vertrokken, weer in en het treintje groeide, tot we zo hard gingen, dat de ene volger na de andere afviel. In een klein dorpje zijn we gestopt, langs de weg stonden stoeltjes klaar in het zonnetje en daar hebben we heerlijk koffie gedronken, de laatste Italiaanse volger complimenteerde ons voor het tempo dat we reden en vroeg waar we vandaan kwamen. Holland dwingt altijd wat respect af bij buitenlanders.
De ober was slecht ter been, hij moest ook weten waar we vandaan kwamen en bij Holland kwam zijn oude verleden boven, hij was een mijnwerker in Heerlen geweest, maar sprak geen woord Nederlands.
Heerlijk gevoel, zo'n fysieke inspanning.

Chris en Zena waren anders gereden en kwamen we later na het koffie drinken weer tegen, grappig is dat, ieder z'n eigen weg en dan ontmoet je elkaar weer. Chris had zijn fiets laten repareren door een fietsenmaker en dat was in 10 minuten gebeurd.

De klim die we na het koffie drinken moesten nemen duurde 15 km, het ging langzaam maar gestaag omhoog, af en toe hele steile klimmetjes en omdat ze lang aanhielden was het bijzonder vermoeiend. Wat zo lastig is bij een lange langzame klim, waarvan je het einde van de weg niet kan zien, is dat je niet weet hoe ver het nog is. Je moet je mentaal instellen dat er ergens een eind aan gaat komen, maar dat dat niet aan het einde van deze weg ligt, het doel ligt verder dan je kunt kijken. Je moet op zoek gaan naar iets in het fietsen, het trappen, wat kan je volhouden. Je probeert zo lang mogelijk snelheid te houden, elke keer opschakelen, tandje lager of als je ziet dat het heel erg gaat stijgen, al van tevoren terug, want dan moet je te veel kracht gebruiken. Dat lukt mij hooguit 10 minuten, ongeveer 3 km en dan heb ik dikke benen, kom niet meer rond, de snelheid zie je dan snel terug lopen van 11 naar 6, je krijgt de trappers niet meer rond, de knieën gaan protesteren, of je kuiten, bovenbenen, enkels, rug en zitbeentjes. Dat probeer je dan op te vangen door bij een trap even ligt te ontspannen, dan voel je de verzuring, de afvalstoffen uit je been wegstromen en voelt die minder stijf aan. Je streeft er naar om soepel de trappers rond te laten gaan. Bij zo'n lange steile klim, kom je op een punt dat je niet zwaarder meer kan trappen, dan mogelijk is. Je rijdt dan ongeveere 11 tot 10 km per uur, dat is een lekker tempo, dan wordt het zo steil, val je terug naar 7 km per uur, je schakelt terug naar de derde versnelling, kleinste voorblad en derde achter, de snelheid ligt dan ongeveer op 6 of 7 km per uur, als je dat lopend gaat doen weet je dat je een uur nodig hebt om 5 km af te leggen, je moet er 15, lager wil je niet uitkomen. Bij het fietsen kom je nog vooruit bij 5 6 km per uur, als het minder wordt dan val je om, om dat te voorkomen ga je of nog lichter trappen of je valt telkens naar links of rechts en neemt de weg diagonaal. Ga je lichter trappen, dan heb je ongeveer de loopsnelheid, maar dat is zo irritant trappen, omdat je heel snel met je trappers rond draait, dát kost veel energie, geen kracht, want het loopwerk is zo soepel, dat je bijna geen kracht hoeft te zetten, conditioneel hou je die hoge snelheid niet vast, na 10 of 15 minuten ga je dus langzamer rond en dan komt het probleem, dan wordt het wel kracht, je probleem bij het fietsen is dat je fiets naar beneden wil en jij omhoog, je moet hem op snelheid houden om zo min mogelijk kracht te gebruiken, op een rechte weg kan je versnellen en de snelheid er inhouden door telkens net iets meer kracht bij te zetten, zodat hij sneller gaat of op snelheid blijft, maar de berg op lukt dat niet. Dus kom je op een punt dat je of om gaat vallen of toch nog zoveel ronddraaisnelheid vindt dat je door kan gaan. Ik hield twee stops over om, als ik dreigde te veel kracht te moeten zetten vanwege het stijgingspercentage, nog even kort terug kon vallen op een lichtere versnelling. Moet je wel op tijd schakelen dus vooruitzien, want als het zover is en je wil schakelen dan ben je te laat, dan kan je de ketting niet meer om het grotere tandwiel achter krijgen, je valt om of moet afstappen. Bij elkaar blijven rijden is heel lastig, omdat je alle twee een ander tempo hebt. Wat ik vaak deed was even stoppen om een foto te nemen, of snel naar boven en aan het einde uit laten lopen en net op snelheid blijven. Als ik een foto maakte, dan lukte het mij niet meer om Alie in te halen als de afstand groter dan 1 km was geworden. Vaak wacht ze op een makkelijk stukje in een bocht, net als de ezel van Hugo de Belg uit Antwerpen zegt ze dan. Hugo vertelde dat toen we met hem stonden te praten, want toen liep zijn ezel door en bij de bocht bleef ze dan staan. Dat gebeurde regelmatig vertelde hij. Deze klim, deze lange saaie klim recht omhoog met zicht op in de verte een bocht en wat daarna komt weer een lange weg met zicht op een bocht is vreselijk, dan kan je nog beter veel haarspeldbochten, zoals in Frankrijk of gisteren naar Cruz de Ferro hebben dan kan je je op elke bocht focussen. Niet te vergeten dat we vandaag van 750 meter naar 1335 meter moesten.












Om 12.00 uur eindelijk het eerste deel achter de rug, boven ons zag je de snelweg hoger en hoger verdwijnen, wat een bouwwerk. Later waren wij hoger dan de weg.






Het weer ging omslaan, de zon verdween, mist kwam opzetten en de wind nam toe. Bij de volgende klim van weer 15 km reden we in de bewolking, het laaste deel zelfs in de mist. We hadden onze regenjacks aangetrokken, omdat het ook iets omlaag ging.
Het weer verslechterde zienderogen, de mist werd regen, we reden in de bewolking, af en toe omlaag dan weer omhoog, bleef vermoeiend.
Eindelijk na veel klimmen en tegenwind en regen kwamen we op de top van 1335 meter. Daar zijn we gaan schuilen, namen wat te eten, soep, pasta en heerlijk stuk taart met koffie toe, voor de prijs van 18 euro. Geen geld.
Het leek ons nu verstandig om eerst de warme spullen aan te trekken, en niet alleen in een kortebroek, regenbroek en windjack de afdaling van 15 km te nemen. Het was nog steeds erg mistig, het regende en heel weinig zicht, gewoon gevaarlijk. Wachten had ook geen zin, want de wind was zo hard dat we uit onze ervaring met het lopen in de bergen wel wisten dat dit de hele dag verder aan zou houden.
Het besluit om dat te doen was heel goed, want de afdaling was pittig, gevaarlijk en koud in die regen.
Na een half uur de eerste afdaling gemaakt te hebben, moesten we weer klimmen, toch alles maar aangehouden.
Daarna weer een lange afdaling tot in Samos. We hadden geen fut om daar een stempeltje te halen, was leuk geweest, maar we weten dus dat het plaatsje Samos ook bestaat.
Uiteindelijk nog 20 km doorgereden. Er moesten nu meer klimmetjes gemaakt worden, waardoor ik op een gegeven bijna ontplofte van de warmte die ik door mijn regenjack met capuchon en regenbroek kreeg. Jas los en capuchon af en dat betekende wel dat er ook regen naar binnen kwam en alsof het niet genoeg was, begon het juist op dat moment harder te regenen, het kon mij niets meer schelen, nat is nat en natter kan niet, alles plakte. Alie had iets minder aan en een andere jas en heel slim alles dichtgehouden. De eindbestemming was nog niet in zicht maar moest er nu wel snel zijn. Bleek ook zo te zijn, na een bocht en een klim reden we de stad binnen, direct weer in de drukte van het verkeer. Om half vijf kwamen we aan in Sarria. Een ander stel fietsers zat al onder een afdak op een terrasje en groette ons uitbundig. We konden niet direkt een overnachtingsplaats vinden en uiteindelijk toen we aan het einde van de straat waren hadden we een goede plek gevonden. Door de regen kon ik mijn bril niet gebruiken, kon dus geen teksten lezen, Alie moest mij vertellen waar we gingen stoppen en of er een Hostal of iets anders was. Als je dan zo'n plek weer gevonden hebt valt er een behoorlijke zorg van je af, kan de regen ook niet meer deren, met de gedachte straks een lekker warme douche, deze laaste lastige klim hebben we ook weer achter de rug. Nog zo'n 140 km te gaan. Iedere keer zien we nu borden waarop het aantal km naar Santiago aangegeven wordt. Kijken we dan in ons reisboekje dan blijkt het aantal fietskilometers wat meer te zijn, want wij worden dan iets omgeleid om over rustigere of mooiere wegen te gaan. Maar halen gaan we het nu dat is zeker.

's Avonds nog wat in Sarria rondgelopen, wat Tapas gegeten met een wijntje. De ober had het mega druk, ze doen alles in hun eentje of met nog iemand op de achtergrond. Vraag niet naar de hygiene, want die is bar en boos. De prijzen zijn er ook naar, voer hier de Europese norm in en de prijzen zullen omhoog schieten.

Location:Sarria

Dag 32 van Astorga naar Villafranca del Bierzo 84 km

Zo de eerste klim Boven de 1500 meter zit erop. Cruz de Ferro gehad.
Na een onrustige nacht, vanwege het lawaai buiten. De mensen in Spanje leven 's avonds en 's nachts, terecht overdag is het hier zo benauwd warm dat je niets wil ondernemen.
Wij waren redelijk snel in Astorga waardoor we daar dus lang rond gekeken hadden en konden vandaag snel de route vinden.

Van morgen na het ontbijt, wat we op de hotelkamer nu maar maken, zijn we sneller klaar en goedkoper uit, met eten wat wij lekker vinden.


Het was een erg goedkoop hostal, maar vroegen er wel veel voor. De kamer rook muf, de bedden oud, de douche slecht. Koud waterkraan was de warm water kraan en, als je het koude water aan deed, kwam er de eerste 5 minuten alleen maar warm water uit, dus een legionella besmetting is daar te verwachten.
Vanmorgen maar gezellig samen gedouched konden we voor eaar ddpe douchekop vasthouden.
Toen ik het bed verschoof, viel de achterkant eraf en lagen de stroomdraden bloot.
















De weg was aangenaam, er dreigde onweerdonkere wolken, er viel ook lichte regen toen we vertrokkenmaar je merkt helemaal niets van de regen, zelfs later in Ponferrada niet, toen ging het hard.







De klim ging gestaag, we zaten binnen twee uur bij Cruz de Ferro, onderweg ook nog koffie gedronken, het berglandschap was groen, veel bomen en mooie dalen te zien.
We kwamen door dorpjes, waar ze nog op de ouderwetse manier de huizen bouwden met gestapelde stenen, fraai om te zien.

We reden regelmatig op met dezelfde fietsers, er waren weer heel veel wandelaars, die herhaaldelijk de weg kruisden. Lijkt mij heel vervelend om telkens over te moeten steken.




De afdaling van Cruz de Ferro naar eerst Acebo,







prachtig autenthiek dorp met leuke trappetjes aan de buitenkant en balkon, overhang.
Daarna nog een keer een afdaling, die ging beter dan de eerste, de weg was breder en beter onderhouden, minder hobbels, we haalden snelheden van 50 tot 60 km.



In het plaatsje Onamio was een prachtige kerk met een Mariabeeld waarbij, Maria droevig haar hoofd op zij hield en in haar armen hield ze haar overleden zoon.



Daarna over de historische brug, de brug ging over een soort openluchtzwembad, de bodem was met stenen bedekt.
Daar heerlijk onze middag maal genuttigd, omdat het 's avonds vaak erg laat wordt, pas na 9 uur kan je vaak eten, voor ons te laat.

We kwamen de Australier en zijn reisgenote, Chris en Zena weer tegen. Chris had met zijn voet moeten afremmen, omdat zijn remblokje helemaal versleten was. Toevallig had ik nog twee redelijke blokjes bij mij, voor als de remmen van Alie niet meer goed werkten. Ze vertelden dat ze niet meer verder konden, maar met onze hulp, was dat probleem opgelost en kon hij toch nog op tijd in Santiago aankomen, mkts alles heel blijft, want zijn achter band was ook helemaal glad.
Zo zie je maar kan je elkaar onderweg toch nog goed helpen.

Lekker gegeten, de wind in de rug, op naar de volge de stad.



Ponferrada, weer een stad waar je rustig een hele dag kan doorbrengen, veel toeisten, mooie oude Tempeliers burcht. De Tempeliers hadden het hier jaren voor het zeggen, maar door drankmisbruik zijn ze verslagne en verjaagd, vandaar de uitdrukking zo dronken als een Tempelier.
Na enig zoeken de weg uit de stad gevonden op weg naar Villafranca, we hadden windje mee, het la dschap mooi, geen hete zon, maar lichte regen, het ging voorspoedig, ondanks de zware klim.
Om half zes hadden we een overnachtingsplaats na drie Hostals grvraagd te hebben maar de een van complete, de ander reageerde niet en weer een ander verwees ons door. Naarmate je langer moet zoeken, ben je eerder geneigd om de prijs die men vraagt te betalen. We kunnen ook voor 5 of 10 euro per nacht ler persoon kwijt zijn, maar dan slaap je met elkaar op zaal en dat is voor een keer wel leukmaar niet voor lang.

Ook deze stad de moeite waard met veel toeristen.
's avonds om 11.00 uur werd er weer feest gevierd een gemengdkoor, maakte prachtige muziek. Helaas voor hen begon het ook heel hard te regenen met onweer.
Wij hebben vanuit het Hotel geluisterd naar de muziek, totdat we in slaap vielen.




osted using BlogPress from my iPad

Location:Villafranca del Bierzo

Dag 30 of 31 van Leon naar Astorga

Gisteren hadden we snel een hostel en ook redelijk snel een tentje om te eten waar ik kon internetten. De temperatuur bleef hoog, laat op de avond nog 31 graden, waardoor we ook geen zin hadden om de stad door te gaan, de Kathedraal konden we nog net bekijken met zonlicht, de ramen gefotografeerd, wat een prachtige kerk is dat. De koster stuurde iedereen de kerk uit, we konden morgen het stempeltje halen. Wat we dan ook gedaan hebben.


Nog mooier verlicht, maar niet de ramen, omdat de zon er nog niet was.
Toen Leon uit, we hadden gelijk de goede route zonder het te weten, en gingen vervolgens weer terug naar de oude wandelroute die langs de N120 liep, die zijn we maar blijven volgen langs een 2 baanssnelweg. Onderweg voordat de klim kwam een kop koffie, het was al 11 uur voordat we de stad uit waren.

Daarna op weg, treintje gemaakt, tegen de lichte wind in, die af en toe ook in de rug was. Op een gegeven moment weet je het niet meer, is het nu de weg die langzaam omhoog gaat of is het de wind waardoor ik zwaarder moet trappen en op moet schakelen. Eigenijk maakt het niet uit, je probeert een vast ritme aan te houden, als de trein op gang is gekomen, dan gaat hij wel door, het op gang komen kost veel energie en dat probeer je zolang mogelijk vast te houden, zodat je snelheid erin blijft. Op die manier konden we ook tegen wind en heuvel op makkelijk boven de 20 km per uur halen en soms zelfs boven de 25 en af en toe met de wind en de heuvel mee wel 30 km.




De Spanjaarden fietsen over het voetpad, dat vinden wij niét aangenaam, omdat het meer weerstand geeft, je telkens wandelaars passeert en je niet op snelheid kan komen. Langs de weg is ook niet fijn, maar de afstand tot de autoweg en de vluchtstrook was zo groot dat we alleen van vrachtwagens last hadden, omdat die nogal wat wind maken.
De Spanjaarden hebben we onderweg al een paar keer van de week ontmoet, maar nu gingen we ze wel heel hard voorbij, een groepje van vijf waarvan ieder individueel fietst, nu ja, wat slingert over het pad, dan weer staan, dan weer zitten, dan weer snel en dan weer langzaam, maar niet gegroepeerd. Toen wij aan het lunchen waren in Hospital de Orbigo kwamen ze een half uur na ons ook lunchen en waren er volledig van overtuigd dat wij een fiets hadden met hulpmotor. Toen we ze de fiets lieten tillen, kon het. En anders dan dat er een motor in zat, want ze waren twee keer zo zwaar als hun mountainbikes. Ik wees hen op de banden, en op de materialen, lichte loopwerk van de fiets, onze rijstijl heb ik maar achterwege gelaten, het is lastig praten in het Frans tegen een Spanjaard.



Na de lunch om 13.00 uur, we schoten dus lekker op, nog even voordat we bij Astorga kwamen even bijtanken met een koele drank, dat is weer een voordeel als je langs de grote weg gaat, je komt altijd wel een tankstation tegen. Daarna moesten we wel weer even hard werken om op gang te komen en vraag je je af, hadden we niet beter, even gewoon het tempo vast kunnen houden en doortrappen, dan hadden we minder kracht hoeven gebruiken. Na 10 minuten weet je echter niet meer beter en zit de snelheid er weer in en voordat je het weet heb je weer 15 km afgelegd. Fietsen wordt een gewoonte.






Nu in de hitte aan het schrijven van dit verhaal, buiten is de temperatuur naar de 35 graden opgelopen, we zijn vandaag vroeg gestopt, half vier. Morgen een zware dag, dan gaan we de Cruz de Ferro bekijken, een top van 1500 meter. Tijd voor een koud biertje.
Aan de ene kant is het niet goed om bier te gaan drinken, omdat ik daar dik van wordt, maar het is wel een drank waar je dorst snel van gelest wordt. In Frankrijk ben ik niets afgevallen, eerder zwaarder geworden, dat was vakantie vieren. Hier in Spanje is het hard werken en val ik behoorlijk af, 5 kg minder en als dat zo doorgaat wordt het nog meer. Alie minder, maar raakt ook wat gewicht kwijt. De weegschaal stond in de badkamer van het hostel waar we vannacht waren. Een mooi oud huis. De eigenaar zat buiten op een bankje en zag dat wij geïnteresseerd waren en nam Alie mee naar binnen om te kijken. Prima, we moesten de badkamer delen met anderen en dat voor €35. De vloer van de kamer was ouderwets visgraatparket en kraakte bij elke stap die je deed, maar we zaten dicht bij het centrum en daar ging het ons om.
Je drinkt veel, maar transpireert ook veel, je eet minder, omdat het warm is. Het eten is ook minder duur in vergelijking met Frankrijk.
Mijn gewicht zal straks in Nederland wel weer snel veranderen, want ik ben niet van plan om elke dag 80 km te gaan fietsen, hoewel als het voor je werk zou kunnen, is dat niet ongezond. Alie heeft al gezegd dat ze me zal helpen op gewicht te blijven. Hoe ze dat zal doen blijft een verrassing.
Astorga is toch wel bijzonder. Nadat we uitgerust waren en een lekkere douche zittend in bad hadden genomen, de douchekop kon weer eens niet hangen, zijn we de stad ingelopen. Heel jammer dat we de kathedraal niet in konden. Van buiten was hij mooi, maar van binnen waarschijnlijk ook. Gaudi heeft ook hier net als in Léon een mooi gebouw neer mogen zetten, maar omdat ik niet mocht fotograferen binnen heb ik de tickets teruggegeven en zijn we verder gegaan. Gelukkig waren er wat winkels open en hebben we inkopen voor morgen kunnen doen. We ontbijten gewoon op onze kamer en zetten een potje thee voor het open raam.








In de stad was het opeens een drukte van belang. Er was een wielerfestijn en daar heb ik leuk wat fototruckjes uitgeprobeerd. Eerdaags komt hier ook de Vuelta en daar is men dan ook zeer verheugd over. Het is niet te geloven, maar om acht uur konden we eindelijk ergens eten. We bestelden het menu van de dag en kregen daarvoor een salade met macaroni, twee grote stukken vlees met patat, een bakje met ijs, een fles rosé en een kop koffie. Misschien omdat we enigste klanten waren op dat moment, maar we betaalden maar €22. Op weg terug naar het hotel kochten we maar een stuk speciale chocola waar deze plaats blijkbaar ook beroemd om is.



's Avonds weer slecht kunnen slapen, vanwege de hitte en het lawaai van straat, de mensen leven hier echt pas 's avonds en dan tot midden in de nacht.



's Morgens nog een douche genomen, de douchestang was er niet dus met z'n tweeen in bad om de beurt de douchekop vasthouden, heel intiem dus.
Met het ontbijt schoof ik het bed iets op zij viel de hele achterkant eraf, stroomdraden werden zichtbaar. Wat een lrimitief gebeuren in sommige hostels en dan durven ze daar ook nog hotelprijzen voor te vragen.





- Posted using BlogPress from my iPad

Location:Astorga