Van dag 5 naar dag 10

De 10e dag, we zitten nu in Chartres.
De afgelopen drie dagen hebben we aardig wat heuveltjes genomen, er zaten stevige klimmetjes tussen, het verzet op de fiets kon het maar net aan. Ik hoop niet dat het steiler wordt want dan gaat het niet lukken.
Tot twee keer aan toe een spaak achter gebroken. Meestal volgen er meer als er een stuk gaat, toch hoop ik dat het bij deze pech blijft. De laatste was tamelijk eenvoudig te vervangen de eerste niet, daar had ik mijn speciale setje voor nodig. Na de reparatie liep het remblokje aan en was er speling in de as, dus dat schoot niet op. Gelukkig op tijd kunnen herstellen. In St. Genevieve een garage met klassieke auto's om een steeksleutel en wat vet gevraagd.
Na Mechelen was de route redelijk te doen, eerste deel lastig en slecht weer. Het tweede deel naar Aalst prima te doen, een traject over een oud geasfalteerd spoorlijntje. Het begin van het traject was gemarkeerd met de Jacobsschelp.
Aardige mensen onderweg, de ezels begroeten ons van verre met luid gejuich, de honden liepen al blaffend en springend met ons mee, net als bij de tour de france sommige te enthousiaste toeschouwers doen, geen valpartijen, de namen stonden op de weg geschreven en onderweg werd ons veel courage toegewenst.
In Aalst aangekomen begon het weer te regenen, badluck, ondanks dat onder een luifel koffie gedronken. Van voorbijgangers hoorden we, iedereen spreekt je immers aan, dat er bij het gemeentehuis een bewaakte stalling was.
Wij samen naar de Kathedraal, waar net een begrafenis was geweest. Via de achterdeur naar binnen. Prachtige beelden van hout en de preekstoel ook mooi houtsnijwerk.
Stempeltje halen en krijgen van de de deken die net immers een mis heeft opgedragen. Het wijwaterbakje op de foto gezet met speciaal licht, zie foto's.
De route daarna was weer vlak langs het water de Dender, prachtig en aan de heuvels in de verte konden we zien dat het al behoorlijk glooiend werd, maar merkten daar dus nog niets van.
Het weer klaarde aan het einde op, veel regen en zonneschijn. Dat is om te fietsen heel vervelend, jas aan jas uit. Bij Lessines omhoog, dat was te steil, over keitjes, dat belooft wat. Tournai was te ver dus moesten we halverwege naar een overnachting zoeken, de adressen klopten niet, maar door te vragen kreeg je wel veel respons en een van de aardige jonge mensen, bij de eerste kruising in ons boekje, bood aan om de tent in hun weiland te zetten. Plaatsje Ostiches. Op nog geen 10 minuten fietsen bij een bakker een slager en twee restaurants vandaan.
Het ene restaurant was eigenlijk gesloten, omdat haar man net in het ziekenhuis was opgenomen, zenuwachtig heen en weer aan het lopen met veel roken, maar de tent niet sluiten. Het Argentijnse restaurant was helemaal top.
's Nachts regen maar in de ochtend was het droog, heerlijk tent inpakken, spullen op de fiets en wij naar de bakker, die dicht was, dan toch maar bij de slager en die had brood.
Was maar goed dat we daar wat gekocht hadden want de eerste drie uur waren we niets meer tegengekomen. Tournai is een mooie stad met veel interessante gebouwen, helaas was de kathedraal dicht dus daar geen stempel, op straat wel de Jacopsschelp gefotografeerd.
Een stukje langs de Schelde, het ging nu echt op en neer, tempo ging er wat uit, meer tegenwind, maar geen regen meer. In Somain naar een hotel gevraagd of chambres d'hote, iemand bij de jeu de boulesbaan kon ons vertellen dat er een soort formule 1 hotel aan het einde van het dorp achter de winkels was. Uit het snelle verhaal van het Frans maakte we zo iets op, rotondes om e.d. Bij verder navragen hetzelfde verhaal, maar waar en welk winkelcentrum? Uiteindelijk bij de snelweg om een grote rotonde en de snelweg over vonden we hem. Daar voor het eerst via een automaat een kamer geboekt met internet.

Dag 5
Het landschap was nu echt veranderd in een Ardennerlandschap maar dan ruimer, golvende landerijen, veel korenvelden afgewisseld met maïs en aan de randen bos. Leeuweriken die opvlogen uit het graan en zwaluwen die overscheerden.
Verder op weg naar Cambrai, waar we om half twaalf aan kwamen zonnetje erbij, prachtige Kathedralen bij elkaar, rustig weer wat koffie gedronken en rondgelopen.
De stad uit richting Rumily was moeilijk, heel wat rondjes gemaakt en veel tijd verloren op weg naar St. Quentin.

Toen we hem eenmaal hadden gevonden gingen we door prachtig glooiend landschap, de zon kwam door waardoor het nog mooier werd, idyllisch.
IJsje onderweg genomen, toen we uitrustten bij een kerk.
Onderweg weer heel veel begroetingen en aardige mensen tegengekomen die ons de juiste route wezen.
Een ree sprong vanuit het niets de weg op nog geen meter voor, met twee sprongen was hij in het veld verdwenen.
Gelukkig gaat het kaartlezen hier beter dan in België, omdat de straten een nummer hebben.
Het laatste deel was weer zoeken maar ging via een jaagpad langs le Canal de St. Quentin.
Hotel dachten we snel te vinden, omdat we er tegenaan reden, helaas complet, dus verder zoeken en na omzwervingen gevonden achter het station. Met toeval op tijd, net voordat het ging regenen. Daar ook bij Vasco da Gama, een Spaans hotel/restaurant gegeten.

Dag 6 pech bij Villeselve
Rustig ontbijtje, erg karig, avond eten was er wel goed, de stad in, hier veel gebouwen in Jugenstilstijl. In de basiliek de boom van Jesse gefotografeerd en een fisheye. Genieten dus, was fris en koud, goed fietsweer, wij op pad.
De stad waren we nu zo uit en de route snel gevonden.
Onder weg bij Villeselve zei mijn fiets "zoek het maar uit, van de winter moest je mij zo nodig elke dag door de sneeuw en pekel heen sturen, nu pak ik je terug", knal zei een van de spaken, tja onderhoud, toch iets vergeten.
Gelukkig het boekje en de nodige hulpmiddelen meegenomen om de cassette er af te halen, eerste poging mislukte, bij de tweede was het goed. Na twee uur sleutelen wiel er in bagage erop en verder op pad.
In Noyon gestopt om de kathedraal te bezoeken, prachtig gebouw mooie oude Romaanse bogen en gangen. De koster daar wees ons erop dat er in de Abbaye bij Ourscamp een kloosterorde was die ook Compostelagangers toeliet om te kamperen. Dat deden we dus, onderweg mooie oude bruggen, kapelletjes en landschappen gefotografeerd.

We kwamen te laat om mee te eten, maar een aardige winkeljuffrouw, vrijwilligster aldaar, bracht ons met de auto heen en terug naar de winkel. In de oude tuin van de abdij,waar nu alleen nog perenbomen tegen de muur stonden, mochten we onze tent opzetten. In en hel grote tent voor groepen stonden tafels en stoelen, dus maakten we het ons gemakkelijk. Later kwamen Gerard en Bernadet ook met hun tentje er staan. Een broeder met hond Tobias liep zijn rondje en kwam een praatje maken. Hij bleek uit de Elzas te komen en sprak Duits, wat ons toch iets gemakkelijker af gaat.
Toen het licht mooi werd nog veel foto's kunnen maken van de Abdij. Een deel is helemaal in verval geraakt en staat nog als een ruïne.

Dag 7 op weg naar.. Werd Clermont.
Na de meerstemmige gezongen mis en een koude douche om 7.00 uur te hebben bijgewoond ons ontbijt gemaakt. Alles rustig aan. De buren gegroet. Wie weet komen we elkaar nog tegen.
Vertrokken om 9.15 uur, elke dag een uur later.
Na heel wat klimmen en dalen kwamen we in Compiegne, daarna draaide de rijrichting en kregen we weer windje in de rug, liep lekker door. Eerst maar door naar de kathedraal in het centrum, dat was wel een hele steile klim op natte keitjes en voor Alie net even te veel. Een aardige dame wees ons de VVV, waar we hoteladres en stempeladres kregen. Was een Formule 1 hotel, dus prima geregeld.

Dag 8 van Clermont naar Oinville
Lekker op tijd ontbeten, tas inpakken en weg. Tja dat hadden we gedacht. Toen de fietsen uit het schuurtje gehaald werden bleek het fietssleuteltje van Alie er niet te zijn. Alie wist zeker dat ze hem de vorige avond niet teruggekregen had. Terug naar de kamer, alle tassen en zakken nakijken, nog een keer terug naar de kamer, restaurant ernaast waar we gegeten hadden en terwijl ik nog een keer naar de kamer ga zoekt Alie mijn jas nog eens na. En ja daar zit hij in een hoekje van mijn zak waar ik mijn sleuteltje ook al eens kwijt ben geweest. Wat een opluchting na een uur geduldig zoeken. Hij kon niet weg zijn. Is dat nou Sint Jacobs hulp?
Ik
Ik vertrouwde mijn fiets niet, hij remde niet goed en slingerde en piepte. In Ste.Genevieve in een garage om een sleutel gevraagd de assen eruit gehaald en gesmeerd, de remmen afgesteld en de spaken nog eens gecontroleerd. Hij liep nu goed, geen speling meer.
Weer was nog niet optimaal en het dreigde vandaag weer, in Ste. Genevieve een flinke bui, maar toen stonden we droog en later waren we net brood aan het eten en waren we ook droog, aan het einde voor Oinville kregen we in het openveld veel regen, na alle klimpartijen maakte dat ook niet meer uit, we waren toch al nat van het zweten.
In Oinville reden we omhoog en zagen een bordje "Compostella fietsers English spoken".
We bedachten ons niet en stopten. De dame, Pamela met een aardige lieve hond, Jude, begroette ons, de fiets door het huis twee trappetjes op naar middentuin.
Kregen gelijk Engelse thee, konden douchen en ze bracht ons naar het restaurant.
's avonds was ze weg, wij mochten het huis gebruiken en kregen de sleutel mee.
Bijzonder aardige vrouw, had heel wat te vertellen. Heel sfeervol ingericht huis, met beeldjes, nissen en trappetjes, diverse zithoeken.
De tuin met terrassen net zo sfeervol als het huis.

Dag 9 van Oinville naar Chartres ongeveer 85 km moest kunnen als het mee zat.
Eindelijk goed geslapen, Alie wat minder. De volgende dag een Engels ontbijt, met eigen gemaakte marmelade. Redelijk vroeg op pad, 9.15 uur en na een uur weer een knal, maar niet zo hard, de helling met 50 af en Alie die achter me reed riep dat ik bij de stoplichten mijn fiets even na moest kijken, want ze vond mijn wiel maar raar wiebelen en dat klopte. Nu gelukkig aan de goede kant een spaak kapot en daarin Orgerus
gerepareerd, dit keer in een half uur. Toen ging ook nog de ophanging van de foto-stuurtas kapot, door het gewicht van mijn toestel. Nog een reparatie, schoot vandaag dus weer niet op, nu ja, we zijn onderweg.
Het landschap veranderde weer de grote landerijen werden meer kleinschalig, veel kleine dorpjes en weinig voorzieningen. De koffie schoot er vandaag bij in, dus maar bij wat bos thee brood kaas en een appel genomen. De bramen die we er plukten waren heerlijk zoet. In het bos hoorden we de specht druk aan het werk. De heuvels werden minder steil en sneller achter elkaar. Alie ontdekte dat we een uur over 10 km deden en controleerde dat het tweede uur weer omdat ik dacht dat het dan sneller zou gaan. Nou ja misschien 4 minuten. Het weer werkte dit keer mee, windje schuin in de rug, bewolking waar af en toe de zon door kwam. In Maintenon eindelijk onze cafe au lait en bij de VVV in de mairie een kaartje van Chartres gehaald. De mevrouw bood ons ook nog een stempeltje aan en dat is natuurlijk niet weg. We verzamelen ze nu en proberen er ook aan te denken. Vaak mag je even meelopen naar de consistoriekamer waar van alles ligt. In Chartres was het stralend zonnig en warm. Gelukkig maar dat we dit niet onderweg hadden, want dan is het wel zwaar.

Redelijk snel een hotel met internet genomen. Wel wat duurder, maar we waren nu aan rust toe. Wie weet slapen we een volgende keer weer bij een abdij en zijn we niets of heel weinig kwijt. De fietsen kregen een mooi plekje. In de kamer kijken we vanuit het raam tussen de kastanjebomen door op de twee verschillende torens van de kathedraal. Eerst maar eens een lekkere douche en kijken of het internet werkt. De douche is klein en het gordijn plakt tegen je aan als je een beetje draait gat de kraan uit omdat je ertegen aan komt of hij wordt koud of warm, het toilet is een sanibroyeur en maakt een verschrikkelijk lawaai, maar het bed is prima en daar komen we voor. We besluiten om in het hotel te eten en niet te gaan zoeken. Een goede keus, want de gazpacho is verrukkelijk en een driegangenmaaltijd voor nog geen € 20 is ook niet slecht. Heerlijke wandeling gemaakt. Bij de kathedraal zaten heel wat mensen buiten op stoeltjes te luisteren en zachtjes mee te zingen met de franse liedjes die er vertolkt werden vanaf een podium. We ontdekten tijdens onze wandeling een mooi aangelegd labyrinth in het gras en zijn van plan om die morgen in de kathedraal te gaan bekijken.

Dag 10 wandelen en uitrusten in Chartres.

De derde en vierde dag

Van Mechelen naar Ostiches
Ostiches naar Somain

Eerst deel was lastig, vreemde fietspaden, dan weer moesten we aan de linkerkant van de weg en dan weer aan de rechterkant, de ene keer met een stoeprand en de andere keer zonder rand, dus op passen geblazen, sommige fietspaden hobbelig en slecht onderhouden en een ander deel juist heel goed onderhouden.
Na 20 km kregen we gelukkig een mooi glad fietspad, dat was een oude spoorvervinding, we schoten nu echt goed op, helaas wel weer veel regen tot aan Aalst.
In Aalst zijn we lang gebleven, de kerken bekeken en vastgelegd. Heel mooi houtsnijwerk van beelden en de preekstoel.
Veel aardige mensen ontmoet, groeten onder weg, Courrage. Zelfs de ezels onderweg deden mee, ruim voordat we er aan kwamen werden we al begroet.
In Mechelen hadden we heerlijk ontbeten, verse broodjes, spa, veel vruchten en een lunch voor onderweg. Een pension om aan te bevelen.
In Aalst konden we de fietsen op de binnenplaats van het gemeentehuis stallen.
Daarna langs "de Dender" gereden genieten weer, steeds minder regen en op een gegeven moment zelfs zon.
De bedoeling was om naar Lessines te rijden, maar onderweg vertrouwden we het niet en vroegen of er iemand wist waar de refuge was. Een aardige bewoner van een boerderij in aanbouw belde voor ons, maar er was daar geen refuge meer. Hij bood ons aan om de tent op zijn land op te zetten naast korenveld.
De bakker, slager en restaurant waren in het dorp beneden, wat wilden we nog meer.
Heerlijk geslapen en gewekt door: eerst de haan, dan de vogels en daarna de honden. Het buitenland gevoel was er weer.
Op zondag brood gekocht bij de slager, potje thee gezet. Wie doet ons wat.
Verder op weg. Onder weg weer veel courrage gewenst door de wielrenners.
Tournai gehaald, onze eerste mijlpaal, de basiliek was helaas gesloten, maar het plein en de omgeving waren prachtig. Geen regen dit keer wel veel tegen wind. Af en toe stijgen en dalen, de benen moesten wennen.
Daarna langs de Schelde naar Frankrijk.
Door een prachtig bos met veel varens gereden, langs een mooi landschap met glooiend en gekleurd met gras, koren, mais. Het zonnetje kwam erbij de wind was gedraaid het ging weer voor de wind.
Na 80 km gestopt, naar een hotel of overnachting gevraagd. De adressen in de boekjes klopten. Bij de jeu de boules verening konden ze ons vertellen dat er een Auberge was, die nog vinden was een hele toer. Na 10 km rijden hebben we die aan de ander kant van de snelweg, in Somain uiteindelijk ook gevonden.
Nu op het ontbijt af.

Eerste tochten muiden - Breda - Mechelen

De eerste tochten verliepen voorbeeldig.
Naar Breda ging voor de wind. Behoorlijk wennen aan de Parkinsonfiets. Toen ik harder reed en ik aan het gewicht gewend was, bleef hij beter op koers, nu is het al gewoon, en vreemd om zonder baggage te fietsen.
We hadden een lekker tempo, 22 km per uur. Genieten geblazen langs de Vecht.
Bij Maarssen ging het minder, IJsslestein even pauze en dan weer door. Om 5 uur waren we in Breda.
We hebben ons de luxe van een hotel gegeven, Golden Tulip, voor 95 euro twee personen met ontbijt.

Breda - Mechelen 110 km.
Prachtige tocht, eerst langs het riviertje "de Mark" een mooi slingerend watertje, helaas veel regen (twee uur lang), gisteren viel het nog mee en hadden we slechts een flinke bui van een half uur.
Na Rijkevorsel was het droog, kopje koffie en regenpakken uit.
Vervolgens een prachtige weg langs "de Nete", heerljk ruim en lekker op snelheid gekomen.
Om 4 uur waren we in Mechelen.
Jammer dat we lang naar de overnachtingsplaats moesten zoeken. Gelukkig gevonden in het huis "Muske Pitter". 's Avonds genoten van de sfeer in Mechelen.

Vandaag op weg naar Tournai.

De routes

De routes naar Compostela die wij gaan volgen.
We hebben besloten om niet langs de kust of door de Alpen te gaan.

Enkele foto's van de afgelopen tochten

plaquette aan de muur bij St. Jacobs Godshuis te Haarlem

Op weg naar Lelystad, bij Pampushaven

op de route in Noord-Holland

boven links en rechts de dom in  Aken 
                                                                            in het midden de St. Jacobuskerk

Hellendoorn

 Rijssen

 Bantam

langs het Gein in de vroege ochtend

's morgens vroeg bij Muiden

in het Geuldal

Vervolg voorbereidingen

De eerste test hebben we doorstaan,  op naar de volgende uitdaging, de heuvels. Op naar Limburg. In de volgende vakantie van vier dagen in Noorbeek doorgebracht en aldaar de heuvels en de klimmetjes uitgeprobeerd. Totaal anders dan het vlakke land, de uitzichten zijn om van te smullen.

Het schakelen is wel even wennen, de ketting kwam in protest, krakend schakelde hij over van het kleine tandwiel naar het grote. Heb ik wel de goede fiets en het juiste verzet op mijn fiets? 27 met een groot verzet, dat moet toch kunnen. Na wat oefenen had ik het te pakken, soms te licht, je tolde in het rond en kwam een heel klein stukje vooruit, hijgend naar lucht happend kwam ik boven. Dat was niet zo'n goed ritme, naar beneden genieten, knieën tegen elkaar, achter op het zadel, in elkaar gedoken suisde ik naar beneden, af en toe toch maar afremmen, want het ging steeds harder. Het was nog voorjaar en weinig verkeer op de weg, midden op, mocht ik moeten uitwijken dan had ik de ruimte.

Al snel kwam ik er achter dat ik een te hoog tempo had, te snel naar boven en te snel naar beneden, dat is niet leuk samenfietsen, daar moet ik wat op gaan verzinnen. De fiets zwaarder beladen, meer foto's nemen of iets dergelijks. De langste route in het Geuldal was 95 km zonder pijn en moeite hebben we die tocht gereden. We zijn eruit, we gaan het doen.

We maken een afspraak met een hele goede vriend, die de tocht al eens volbracht heeft en die bij de tweede poging gestrand is. We zijn de verhalen gaan ophalen om ons nog beter te kunnen voorbereiden. Van Leo kregen we heel veel adviezen, zeer bruikbaar en uit de verslagen kunnen we lezen dat het behoorlijk zwaar kan zijn, maar ook dat het reizen in een groep toch ook wel veel nadelen met zich meebrengt, vooral gezamenlijk het juiste tempo vinden. Het vinden van overnachtingsplaatsen is in het vroege voorjaar minder lastig, maar wij gaan in de zomer en dan is het behoorlijk druk. We overwegen dan toch maar om een tent mee te nemen, maar wat voor tent? Gelukkig kon onze dochter, die zo'n beetje in de natuur leeft http://lavinia-marianne.blogspot.com , ons aan een prima tentje helpen. Niet te zwaar en groot genoeg om in te overnachten, prima voor als we het nodig hebben en niet te veel om mee te nemen. Op vader/moederdag kregen we van de kinderen een bijzonder handig kooksetje, iets groter dan twee mokken. Makkelijk te gebruiken en ook niet te veel ruimte innemend. Dat probleem is opgelost, er zal altijd een slaapplaats zijn.

Met Leo en Annette; die deze zomer 50 jaar getrouwd zijn, wat een feest, we zullen het missen; door de bollenstreek gereden, dan merk je weer hoe belangrijk het is om goed op te letten als je met elkaar fietst, tempo, ruimte. We zijn blij dat we met z'n tweeën gaan. Een spiegeltje lijkt ons toch ook wel handig, dan kan je elkaar in de gaten houden zonder dat je steeds om hoeft te draaien. Mijn linker schouder wil nog niet erg goed meewerken, mijn nek is nog behoorlijk stijf. Ga van de week toch maar naar de fysio, want de overstrekking of de uit de kom geschoten arm, wil nog niet doen wat ik wil. Gelukkig na 5 behandelingen kan ik zeggen, dat ook dit euvel praktisch verholpen is. De spiegel is gekocht en zit erop, maar is niet meer zo nodig. Alie heeft besloten om er geen te gebruiken, want bij het uitproberen kon ze mij toch niet zien, omdat de spiegel telkens verkeerd stond. Toen ik vlak achter haar reed, was zij mij kwijt en dacht, laat ik maar even stoppen, want dan komt hij wel weer bij, hij zal wel een foto aan het nemen zijn, maar ik zat vlak achter haar. Ik kon nog net een zwaai maken om niet bovenop haar te knallen. Nee, zo'n ding werkt niet. Ik hou hem er nu maar op en oefen met rijden en kijken als ik naar mijn werk fiets. Het begint langzaam te wennen, zoals met alles.